GÖLGESİNDE NARIN

Nar ağacının nemli toprağına öylece uzanmıştım.

İç içe geçmiş sık yaprakları yüzümü yakıcı güneşten korumaya yetse de
kollarım kavruluyordu.

Hayalini kurduğum iri narlar henüz çiçek bile açmamıştı.

Daha çok vardı güz mevsimine

Sanki gölgesinde narın hapsolmuştum...

Annem nerede?

Ona bir sarılsam geçer mi bu his?

Esen rüzgar sıcağı bir türlü kesmiyor.

Nar sevmez rüzgarı.

Annem de sevmezdi rüzgarlı havayı.

Olduğum yerden kalkıp gidemiyorum.

Bu ağacın kökleriyle bağlanmış gibiyim.

Ama bu ağaç gibi ben de büyüyeceğim!

Bazen susuz kalacak bazen de yağmurlarla ıslanacağım.

Her bir mevsimde yeni bir ben olacağım.

Bazen yalnız bazen bir dostun omzunda...

Nar taneleri olgunlaştıkça ben hep var olacağım.

İki yaşında annesini kaybetmiş dünya tatlısı bir çocuğa atfedilir